Yağmur dinmeden arabayla yola çıktım. Trabzon'dan Rize'ye giden yolda her metre yeşilin farklı bir tonu. Orman koyu, çay bahçeleri açık, otlar neredeyse parlıyor. Bu kadar yeşil bir yer olabileceğini bilmiyordum.
Dağ köylerinde misafir kaldım. Ev sahipleri hiç tanımadıkları birine kapı açtı. Akşam yemeğinde hamsi, mısır ekmeği, tereyağı. Basit ve mükemmel.
"Karadeniz insanı az konuşur ama çok sever. Sofrasıyla anlatır kendini."
✦ ✦ ✦
Çay bahçelerinde sabah yürüyüşü yaptım. Sis henüz dağılmamış, çay yaprakları ıslak, hava serin. O saatte dünya yalnızca o bahçeden ibaretti sanki. Başka hiçbir yerde olmak istemiyordum.
Karadeniz bana bir şey öğretti: Yavaşlamayı. İstanbul temposunda yaşayan biri için bu küçük bir devrim sayılır.