Prag'a Mayıs'ta gittim. Şehir tam çiçek açmıştı ve sokaklar Orta Çağ ile modern hayatın tuhaf bir karışımıydı. Her adımda altı yüz yıllık taşlar, ama hemen yanında bir flat white içebileceğin bir kafe.
Sabahları erken çıktım. Turistler henüz otellerindeyken şehir bambaşka. Charles Köprüsü boş, Eski Şehir Meydanı sessiz. O kısa pencerede Prag benim oluyor, kimseyle paylaşmak zorunda kalmıyorum.
"Eski bir şehiri gerçekten görmek istiyorsan, sabahın erkeninde tek başına yürü."
✦ ✦ ✦
Bir akşam Vinohrady mahallesinde küçük bir meyhaneye girdim. Çek birası, kızarmış ekmek, sıcak bir kalabalık. Hiç kimseyi tanımıyordum ama yabancı hissetmedim. Belki bazı şeyler dilden bağımsız.
Prag'dan ayrılırken köprüde durdum, nehre baktım. Şehir bana bir şey söyledi — tam olarak ne olduğunu bilmiyorum ama içimde kaldı.